België – Duitsland : voorbeschouwing

Mors eens koffie in BP-headquarters

“I’ve got Kevin Costner on the phone…”
hilarisch!

De regering Di Rupo-De Wever I?

Het liefst zie ik NVA na zondag de grootste in Vlaanderen worden. Met zo groot mogelijke cijfers dan nog. Ze mogen gerust, wat zeg ik, moeten “incontournable” worden op het federale niveau. Ik zal gerust mijn duit in het zakje doen door op den Bart te gaan stemmen.

MAAR – ja, MAAR in hoofdletters – dan zie ik graag Di Rupo als premier.

Beste Bart, als je mijn blog leest, wil ik, voor je zich in jouw steak verslikt, dat je blijft verder lezen.

Di Rupo, als eerste Franstalige premier in, wat, 40 jaar? Die zal z’n stinkende best doen om te tonen dat een Franstalige België perfect kan regeren, inclusief grote staatshervorming. Geen Franstaligen in de sofa meer die ‘demandeurs de rien’ zijn. En Bart De Wever zal er alles aan gelegen hebben om de wereld te tonen dat de NVA een verantwoordelijke beleidspartij is en niet de bende losgeslagen extremisten waar de anderen (en ex-en in het bijzonder, nietwaar Yves Leterme en Marianne Thyssen) hen voor uitmaken.

Moet werken! Is trouwens ook één van de hoofdregels bij het onderhandelen : Zet de tegenpartijen naast elkaar met de hete patat voor hen ipv tegenover elkaar met de hete patat er tussen.

OK, dan is de kans groot dat de vrees van De Croo (en het merendeel van België) bewaarheid wordt en dat de belastingen naar omhoog gaan, maar een mens kan niet alles ineens willen.

BP

Nu de “Top Kill” methode op niets is uitgedraaid gaat BP een andere methode proberen : De “Lower Marine Riser Package” methode, naar het schijnt nog complexer en gewaagder dan de vorige.

“Top Kill“…”Lower Marine Riser Package“… Een mens zou bijna gaan hopen dat het daar blijft mislukken, gewoon uit curiositeit naar de naam van de volgende methode die ze op die vermaledijde oliebron gaan loslaten.

Persoonlijk denk ik dat de ingenieurs van BP niet echt bezig zijn met het deppen van die bron. Ze schrijven gewoon de Kama Sutra  van het olieboren.

WEERbericht

Consternatie op de Reyerslaan gisteren. In plaats van het dagelijkse gezwets van Frank Deboosere over hoge durk, lage druk, zonnestanden, maanstanden en hoe hij de gemiddelde aardtemperatuur met weer een halve graad naar beneden heeft geholpen door vanmorgen met de fiets ipv de auto naar het werk te komen, revolutioneert Lucas Vanclooster het weerbericht : ” Het weer in mei is niet zoals het zou moeten“. Punt.

Gevolg? Een roodgloeiende klachtentelefoon, waarschijnlijk allemaal mensjes die niet konden verifiëren of ze een half uur geleden nu gehoord hebben of het vandaag 10 dan wel 11 graden zal zijn, en de woordvoerster die wist te melden dat de directie eens een serieus gesprek zal hebben met Lucas. Waarschijnlijk zal hij nu een maand lang de fietsbanden van Frank moeten opblazen…. en z’n broeksklemmen omdoen. Hij moet het maar weten!

Maar hebben ze  bij de directie over de hele zaak al eens goed doorgedacht? Ik zie een nieuwe trend in de maak. Wat zeg ik, een hype! Kijk, Lucas maakt het ons, luisteraars, bijzonder gemakkelijk : Het is kort, blijft in het geheugen en ondubbelzinnig duidelijk. Het weer is shit voor de maand mei en dat is, volgens mij, al wat je moet weten over het weer. Ik wil niet steeds mijn hoofd liggen pijnigen met vergelijkingen tussen de gemiddelde maandtemperatuur nu en die van een mei, ongeveer 30 jaar geleden.

Hebben ze bovendien al eens gedacht hoe het nieuws eruit zou zien, indien we het idee van Lucas doortrekken? Neem nu het nieuws van vanavond : “Goedenavond, beste kijkers. Welkom bij het journaal van 19 uur. Griekse crisis : goedkope vakanties naar Kreta en Lesbos deze zomer; Olieramp in de golf van Mexico : weer een halve euro meer  voor onze diesel volgende maand; Rel rond zonnepanelen : Allez die investering zal uiteindelijk ook op niets uitdraaien. Let op m’n woorden; Verkiezingen op 13 juni : weer van’t zelfde voor de volgende 4 jaar; Beursnieuws : Verkoop alles en loop weg, ver weg. Sport : Club heeft gewonnen. Haleluja! En over Gent zullen we maar zwijgen, we pakken die stroppendragers wel zondag” Zo, om vijf na zeven weet de kijker perfect wat hem te wachten staat, kunnen de ankers al naar huis en de monitoren uit. Een besparing van 20 minuten op hun loon en de elektriciteitsrekening en dat 7 op 7, 3 x per dag en 365 dagen op 365. En Frank Deboosere gelukkig want de monitoren en lichten een half uur vroeger uit zoals hij wilt, heb ik hem gisterenmorgen nog horen zeggen.

Zouden kleuters al over BHV leren op school?

Maandagavond, 23 april 2010 rond 18h00 : zoals iedere werkdag komen papa en mama met Lore en Fiebe thuis. Terwijl mama en papa de tafel dekken vraagt Fiebe of ze de TV mag aansteken.

18h10 : De tafel is gedekt en de kindjes worden aan tafel geroepen. Fiebe zegt dat ‘De wereld van K3’ net begonnen is en vraagt of ze in de living mag eten. Mama en papa zeggen toe maar verbinden daar 3 strikte voorwaarden aan : Geen kruimels op de grond, flink de boterhammetjes opeten en als mama roept dat het piyama-tijd is moet Fiebe ogenblikkelijk komen. Fiebe stemt expliciet met de 3 voorwaarden in en als papa na 5 minuutjes gaat checken ziet het er naar uit dat Fiebe inderdaad flink de boterhammetjes eet zonder kruimeltjes te maken.

Rond 18h20, echter, loopt bij ons in de keuken het volgende bericht binnen : Na ‘de wereld van K3’ begint ‘Urbanus vertelt’ en als mama roept zal Fiebe enkel na Urbanus komen. Bovendien laat ze zich niet meer op welke timing dan ook vastpinnen want “als er daarna nog iets moois op TV is zal ze daar ook eerst naar kijken”. Nochtans gaat Fiebe niet als Maingain of Reynders door het leven.

Gelukkig vormen mama en papa één front – hier geen Marianne Thyssen die op de partner kakt, geen zus die de boel kan opstoken (met 2,5 jaar nog te jong) – en, onder druk van geen TV morgenavond, wordt een nieuwe deal aanvaard. Fiebe komt vlug en nog voor de Urbanus-zitting begint heeft ze haar Piyama aan.

Simpel, niet? 5 minuten moed en ouderlijke tucht.

Onderhandelen volgens het boekje

Gisterenmorgen een tafereeltje die veel papa’s waarschijnlijk bekend in de oren zal klinken : 11h30 – Mama is nog niet thuis en dus moet kleine Lore (2,5 jaar) met papa patatjes eten, patatjes zijn klaar en papa zegt dat Lore naar papa mag komen om haar papatjes te eten. Het antwoord van Lore is klaar en duidelijk : “Nee! Mama doen!”. Toch begint Lore na nog geen 5 minutjes flink haar patatjes te eten.  

Is het vaderlijk gezag toch nog iets waard? Ik mag hopen van wel maar ik geef toe dat er nog een andere factor heeft meegespeeld  : Ik heb net het boek ‘Getting to YES’ (Robert Fisher, William Ury en Bruce Patton) uit, en onmiddellijk kunnen toepassen.

Met ‘Getting to YES’ behandelen de 3 auteurs (elk expert op het gebied van onderhandelen) het probleem van het onderhandelen vandaag : We graven ons maar al te vaak in onze positie in, waardoor er geen beweging in komt tot er iemand toegeeft en de relatie tussen beide partijen beschadigd wordt, het ‘positional bargaining’. Wat zij in hun boek als oplossing voorstellen heet ‘principled negotiation’ : Probeer te weten te komen wat de tegenpartij echt drijft en gooi er eventueel een paar extraatjes tegenaan om hem over de streep te trekken. Dat is wel een heel erg korte samenvatting van het boek maar het werkt, zoals het voorbeeld met Lore uitwijst. Laten we teruggaan naar gisteren, zo rond 11h30.

Papa roept Lore om te komen eten, het antwoord van Lore laat niet op zich wachten “Nee! Mama doen!”. Papa, voorlopig nog kalm probeert terug “Lore, komen eten. Lekkere patatjes”. Lore (de toename in decibels geeft duidelijk aan dat papa’s status van ‘Grote Held’ naar ‘irritante oude vent’ aan het overhellen is) : “NEE! MAMA”. Een derde poging van papa wordt op een nog luider en nadrukkelijker “NEE! MAMA DOEN” onthaald. Nu begint voor papa ook de maat vol te raken en hij haalt Lore om haar half manu-militari in de stoel te krijgen. De situatie escaleert tot tranen (Lore weigert om in haar stoel te zitten) en een lichtjes stressende vader want binnenkort komt mama thuis, en het laatste wat papa wilt is mama die ziet dat papa z’n oogappel niet aan het eten krijgt. Tot zover positional bargaining en deel één van het gelijk van “Getting to Yes” : Lore en papa zitten goed in hun posities ingegraven en  het ziet er niet naar uit dat Lore snel haar patatjes zal proeven.

Misschien biedt principled negotiation wel soelaas, één van de hoofdstukken van het boek behandelt namelijk het “exploreren van opties” : Maak de taart groter, geef enkele alternatieven die voor jouw niet te duur zijn maar voor de tegenpartij veel kunnen betekenen. In het geval van Lore is dat een ijsje. In de namiddag was een wandeling aan zee met ijsje en speelplein gepland, het proberen waard : papa herneemt z’n kalmte en vraagt aan Lore of ze “vannamiddag graag een ijsje zou eten, als we naar zee gaan?” Het antwoord is natuurlijk “ja”. “En als Lore geen patatjes eet kan ze toch geen ijsje eten?” Lore’s gezichtje verandert van onweer naar ‘hmmm, papa is toch zo dom niet’ en de rest mag je raden, tegen dat mama binnenkomt is Lore al flink en monter halfweg haar patatjes.

Wat is er gebeurd? Met het ijsje in de namiddag heb ik de ‘taart’ groter gemaakt, Lore een optie gegeven die mij heel weinig kostte : Het ijsje zat er toch aan te komen maar gaf Lore een optie om toch haar patajes te eten.

OK, velen zullen zeggen “ik doe het allang”, juist maar nu ken je de theorie erachter.

OK, het werkt met een 2 jarige maar gaat de vlieger ook op (sorry reiziger-vulkaanslachtoffers mondiaal) bij zaken-, gespreks-, en andere partners waar je een eitje meet te pellen hebt? (a) Een 2-jarige is een aartsmoeilijke ‘partner’ want in sé niet voor rede vatbaar en (b) wees maar zeker dat het werkt, ik heb zo al verkocht met 1% korting ipv de gevraagde 10% of zelfs zonder korting waar de klant botweg zei “die korting of ge steekt die bestelling waar de zon niet schijnt” (enfin, niet in die exacte bewoordingen maar het kwam daarop neer).